Stołeczny Klub Tatrzański

            

 

            Potem był Mount Bromo. Pobudka w środku nocy, jeep sunący przez ciemność i nagle – krajobraz jak z innej planety. Szare morze piasku, dym unoszący się z krateru i cienka linia różowego nieba. Kiedy słońce wzeszło, wulkan wyglądał spokojnie, niemal niewinnie. A przecież pod tą ciszą wciąż tli się ogień.

 

 

            Najbardziej zagadkowa była Tana Toraja. Zielone wzgórza Sulawesi i domy tongkonan z dachami wygiętymi jak łodzie. Tutaj śmierć nie jest końcem, lecz długą drogą, którą przechodzi się razem z rodziną. Widziałam groby wykute w skałach i drewniane figury tau-tau patrzące w dolinę. Było w tym coś surowego, ale i pełnego godności.
Indonezja potrafi być jednocześnie duchowa, dramatyczna i cicha. I chyba dlatego tak zostaje w pamięci.
Ryżowe pola mokną w wodzie, bawoły groblą ciągną wóz… Kto pamięta Gniatkowskiego?

Zapraszam na prelekcję

Małgorzata Kopczyńska